W tym domu przyszła na świat przyszła poetka. Wasiłowscy pozostali w Suwałkach jeszcze przez siedem lat. W tym czasie urodziło się czworo ich dzieci: Jan Jarosław, Laura Celina, Zofia oraz Jadwiga Julia. Niestety Zofia zmarła dzień po narodzinach i została pochowana na miejscowym cmentarzu. We wrześniu 1849 roku rodzina opuściła Suwałki i przeniosła się do Kalisza, gdzie Józef Wasiłowski objął to samo stanowisko co wcześniej. W Kaliszu w 1850 roku przyszła na świat najmłodsza córka – Celina Maria. Cztery lata później Scholastyka Wasiłowska zmarła, pozostawiając męża z liczną gromadką dzieci. Po latach Maria Konopnicka często wspominała trudne dzieciństwo i obowiązki, które jako najstarsza córka musiała wówczas przejąć.

Maria tylko przez rok uczęszczała na pensję Sióstr Sakramentek w Warszawie, gdzie poznała Lizę Pawłowską, późniejszą pisarkę znaną jako Eliza Orzeszkowa. Ich przyjaźń, oparta na wspólnych zainteresowaniach literackich, przetrwała całe życie.

W 1862 roku Maria wyszła za mąż za Jarosława Konopnickiego, zubożałego ziemianina, dzierżawcę majątków Bronów i Gusin. Przez wiele lat zajmowała się rodziną i wychowaniem dzieci, jednak z czasem coraz silniej odczuwała potrzebę poświęcenia się pisarstwu. Zadebiutowała w 1875 roku wierszem w „Kaliszaninie”. Rok później „Tygodnik Ilustrowany” opublikował cykl jej wierszy „W górach”. Po entuzjastycznym przyjęciu przez czytelników i uznanych pisarzy, m.in. Henryka Sienkiewicza, Konopnicka przeniosła się do Warszawy.

Jej poezja, przepełniona patriotyzmem i liryzmem, stylizowana „na swojską nutę”, szybko zdobyła powszechne uznanie. W latach 1881, 1883 i 1886 ukazały się trzy serie jej poezji, które utrwaliły jej pozycję w polskiej literaturze. Oprócz poezji tworzyła również znakomite nowele, m.in. „Mendel Gdański”, „Miłosierdzie gminy”, „Nasza szkapa”, „Urbanowa”, a także prace krytyczne, takie jak „Mickiewicz, jego życie i duch” czy „Trzy studia”.

Szczególne miejsce w jej dorobku zajmuje twórczość dla dzieci. Utwory takie jak „O Janku Wędrowniczku”, „Stefek Burczymucha”, czy „O krasnoludkach i sierotce Marysi” do dziś cieszą się niesłabnącą popularnością i są uznawane za klasykę literatury dziecięcej.

W uznaniu zasług literackich, z okazji 25-lecia pracy twórczej, Maria Konopnicka otrzymała w darze od narodu dworek w Żarnowcu koło Krosna, który stał się jej ukochanym miejscem odpoczynku.

Śmierć Marii Konopnickiej 8 października 1910 roku była wielkim wstrząsem dla całego kraju, a szczególnie dla mieszkańców rodzinnych Suwałk. Zorganizowano tam wieczór poświęcony jej pamięci i rozpoczęto zbiórkę funduszy na tablicę pamiątkową, której władze carskie jednak nie dopuściły do realizacji.

Dopiero w 25. rocznicę śmierci poetki, 8 października 1935 roku, na domu, w którym się urodziła, wmurowano pamiątkową tablicę. W 1963 roku, dzięki staraniom nauczycieli suwalskich, Towarzystwa im. Marii Konopnickiej w Warszawie oraz wsparciu Społecznego Funduszu Odbudowy Stolicy, odsłonięto pomnik autorstwa Bohdana Chmielewskiego. Dziesięć lat później, w sierpniu 1973 roku, powstało Muzeum Marii Konopnickiej w Suwałkach, które do dziś pielęgnuje pamięć o życiu i twórczości wybitnej poetki.