„Ciemno wszędzie, głucho wszędzie, Co to będzie, co to będzie?” W piątek, 27 października klasa 7 D pod kierunkiem Pani Joanny Kubiak przygotowała klasową inscenizację dramatu Adama Mickiewicza „Dziady” cz.II. Uczniowie okazali się świetnymi aktorami stwarzając jednocześnie nastrój tajemniczości, a nawet grozy. Dziady czy Halloween? To trzeba wiedzieć o „Dziadach” Mickiewicza. „Ciemno wszędzie, głucho wszędzie, co to będzie, co to będzie?” – nie ma chyba w literaturze polskiej dramatu, który stworzyłby bardziej tajemniczy nastrój niż „Dziady” Mickiewicza. Zagadkowa i intrygująca jest nie tylko treść, ale również inspiracje autora oraz zaburzona numeracja poszczególnych części. Zastanówmy się, który obrzęd jest ciekawszy – dziady czy Halloween – oraz dlaczego dramat wieszcza jest tak ważny dla literatury polskiej? Dziady – to obrzęd chrześcijańsko-pogański? Inspiracją do napisania II części „Dziadów” były miejscowe obrzędy i wierzenia (okolice Litwy i Białorusi), które szczególnie interesowały młodego poetę. Folklor, ludowość to to, co przemawiało do wyobraźni romantyków – Mickiewicz przyznaje się do tego w notce, która poprzedza dramat. Obrzęd dziadów polegał na wywoływaniu duchów przodków w noc z 31 października na 1 listopada (dziady obchodzono również wiosną), by pomóc im dostać się do nieba. Zwyczaj miał charakter w głównej mierze pogański, choć wiele w nim elementów chrześcijańskich, co widać w słowach Guślarza -mistrza ceremonii. Osoby obecne w kaplicy wywoływały duchy i częstowały je przysmakami, a zarazem wypowiadały słowa modlitwy. Przez ten mariaż tradycji chrześcijańskiej z pogańską dziady były zakazane przez księży katolickich. Można by rzec, że osoby biorące udział w obrzędzie robiły to w tajemnicy pod osłoną nocy, na cmentarzach bądź w przycmentarnych kaplicach. Dziady to słowiańskie Halloween? Halloween to zwyczaj zachodni. Obchodzony jest 31 października w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Irlandii i Wielkiej Brytanii. Nieodłącznym symbolem tego święta są dynie z wydrążonymi oczami i zębami oraz wszelkie duchy, strachy, czarownice i kościotrupy. Początku tego zwyczaju należy dopatrywać się w celtyckim święcie rozpoczynającym zimę zwanym Samhain. Celtowie wierzyli, że wraz z zakończeniem jesieni zaciera się granica między światem żywych a zaświatami. Podobnie jak podczas dziadów, dokonywano rozrachunku żywych z umarłymi – przywoływano duchy i żegnano się z nimi. Dawne Samhain o rodowodzie pogańskim przetrwało do dziś jako Halloween. Nazwa Halloween pochodzi od frazy All Hallows’ E’en („All Hallows’ Eve”) – wigilia Wszystkich Świętych. Święto to, choć krytykowane przez wielu katolików, ma przede wszystkim oswoić ludzi ze śmiercią. Stąd maskarady i żarty, które znamy jako cukierek albo psikus . Pogański rodowód i wywoływanie duchów w wigilię Wszystkich Świętych to cechy wspólne Halloween oraz dziadów. Dziady to słowiańskie Halloween?